BÖLÜM 3: BİYOYUVA (M.S. 7990)
3.1. EV ALIMI
Uzay asansöründen indiklerinde hava, tuz ve çiçek kokusuyla doluydu. Bardawil’in rüzgârı, gökten gelenleri karşılayan bir ilahi gibiydi. Nilüfer tozları havada süzülüyor, güneş yansımaları onların çevresinde sanki minik yıldızlar gibi yanıp sönüyordu. Yeryüzü artık onlara yabancı değildi ama tanıdık da değildi. Dünya, yeniden doğmuş gibiydi.
Okan, asansörün gümüş yüzeyine son bir kez baktı.
"Sekseninci yüzyılda bile gökyüzünden inince, her seferinde ‘overview effect’ denen hissin başka bir anlamını tadıyorum," dedi.
Nalan gülümsedi. "Çünkü yalnızca inmedik. Dünya’nın önemsizliğine ve küçüklüğüne geri döndük."
Birlikte yürüyerek BiyoYuva Kompleksi Galerisi’nin girişine ulaştılar. Kapı bir çiçeğin açılışı gibi sessizce ayrıldı. İçeride onları K-pop tarzında görünüşü olan rehber karşıladı; bir insan değil, sesi rüzgâr gibi dalgalanan holografik sanal insan bir rehberdi. Elbisesi, sarmaşık dallarından örülmüş bir asma formundaydı.
"Hoş geldiniz, Nalan ve Okan," dedi. "Bugün hangi yaşam formunu seçmek istersiniz?"
Nalan başını eğdi, sesi bir dua gibi yumuşaktı.
"Doğayla uyumlu, kendi kendine var olabilen bir ev. Ama teknolojinin esiri değil."
Hologramın gözlerinde yeşil bir ışık kıvılcımı belirdi.
"Anlıyorum. Özerk-Organik kategorisine hoş geldiniz."
Koridor boyunca ilerlerken duvarlar boyunca ev modelleri sıralanmıştı; her biri kendi mikro atmosferini yayıyordu.
Bir tanesi nefes alıp veriyor gibiydi; duvarları soluyordu; rüzgâr sesi içinden geçiyordu.
Bir diğeri, saydam bir zar gibi ışığa göre renk değiştiriyor; gece olduğunda yüzeyine yıldız haritası düşüyordu.
Bir başkasıysa toprağa kök salmıştı; yaşayan bir ağacın içinden oyulmuştu ama ağacın özü hâlâ yaşıyordu.
Okan elini üç modelin arasında gezdirdi.
"Hepsi büyüleyici, ama fazla şehirli. Biri nefes alıyor, ama hâlâ elektrikle konuşuyor."
Nalan gülümsedi. "Elektrik de artık doğanın dili. Sadece tınısı değişti."
Rehber, onları kubbeli geniş bir salona yönlendirdi. Ortada dev bir inci küresi dönüyordu; çevresinde holografik evlerin minyatür kopyaları yörüngede dönüyor gibiydi.
"Bu bölümdeki yapılar," dedi rehber, "kurulum bölgesinin iklim, jeoloji ve enerji profilini analiz ederek kendi formunu belirler. Siz yalnızca yer seçersiniz; gerisini doğa ile teknoloji birlikte çözer."
Nalan’ın gözleri ışıldadı.
"İşte bu, aradığım denge."
Okan başını salladı. "Kendi kararını verebilen bir ev… tam bize göre."
Ekranda üç seçenek belirdi:
Solaris-7, Güneş ışığına göre form değiştiren, fotosentezle enerji üreten ev.
EkoPulsar, Rüzgâr akışlarına göre duvarlarını yeniden biçimlendiren ev.
Reborn-9, Tamamen kendi kendini kuran, doğaya entegre modül. Kurulumda kullanıcıdan yalnızca bir isim ister.
Okan, üçüncü seçeneğin üzerine geldiğinde duraksadı.
"Reborn-9… ismi bile biraz mistik."
Nalan parmaklarını onun avucuna yerleştirdi.
"Yeniden doğuş her zaman biraz mistiktir."
Rehberin sesi çevreye yayıldı:
"Seçim kaydedildi. Kuracağınız yerin lokasyon bilgisi söyleyiniz."
Okan, hologram haritasında parmağını kuzey Afrika’nın altın damarları arasında gezdirdi.
"Tassili n’Ajjer platosu," dedi. "Sessizliğin ve ilk çizgilerin yeri."
Nalan’ın sesi neredeyse bir fısıltıydı:
"Evet… insanlığın ilk hikâyesi orada taşa kazınmıştı. Biz de kendi hikâyemize oradan başlarız."
Rehber elini uzattı, Okan ve Nalan sırayla rehberin avucuna üflediler. Bu satın aldıkları evin ödemesini yapmak demekti. Sekseninci yüzyılda ödeme işlemi dijital değil, biyometrikti. Parmak izleri değil; nefes örneğiyle doğrulama yapılırdı. Çünkü bu çağda mikroskobik hücreler ve DNA taşıyabilen nefes, kimliğin kendisiydi.
İşlem tamamlandığında rehberin sesi yeniden belirdi:
"Ev modülünüz, uçan aracınıza 18 dakika sonra kenetlenecektir. Kurulum sırasında sizden yalnızca bir isim istenecektir. Unutmayın, isim kimliktir. Ev, verdiğiniz isme göre davranacaktır."
Okan şaşırarak Nalan’a döndü. "Evin davranışı… isme göre mi değişiyor?"
Nalan hafifçe güldü. "İsim, titreşimdir. Titreşim niyettir. Belki de ev, niyetimizi hissedecek."
3.2. EVİ TAŞIMA
Nalan ve Okan, küçük ama güçlü uçan araçlarının kokpitine bindiler. Aracın adı Burak idi; Rivayet edilen kutsal binek olan adını, saf ve parlak rengi veya çok hızlı hareket edişi sebebiyle almıştı. Altına, yeni evleri olan Reborn-9 kompakt biçimde kilitlenmişti. Katlanmış, sessiz, henüz bir beden bulmamış bir ruh gibiydi.
Aracın iç ortamının sessiz, sakin, huzurluydu. Metal değil, canlı liflerden yapılmıştı; yüzeyler parmakların ısısına tepki veriyor, koltuklar okşayarak yumuşuyordu. Gösterge ekranı yerine, önde yarı saydam bir yüz belirdi. Burak’ın sesi sıcak ve tok bir tondaydı.
"Hoş geldiniz, Nalan ve Okan. Lütfen hedef rotayı belirtin."
Okan, omzuna yaslanan Nalan’a bakarak gülümsedi.
“Tassili n’Ajjer platosu.”
Yapay zekânın gözleri parladı.
"Belirttiğiniz bölge, 72.000 kilometrekarelik çok geniş aktif alan içeriyor. Lütfen iniş konumunuzu haritadan seçiniz."
Konsolun üzerinde holografik bir harita belirdi. Altın renkli kumlar, dağ silsileleri ve kadim kaya oluşumları üç boyutlu olarak uzanıyordu.
Nalan, parmağını kuzeydoğudaki bir yamaca sürükledi.
“Şu bölge. Burada eskiden su yatakları varmış. Belki toprağın hafızası hâlâ nemlidir.”
Okan başını salladı.
“Tamam. eski su yataklarının yakınında bir yer olsun.”
Burak onayladı.
"Koordinatlar kilitlendi. Mesafe 2520 kilometre. Tahmini uçuş süresi 4 saat 27 dakika. Yakıt oranı %100, enerji rejenerasyonu aktif."
Aracın motoru devreye girdi. Sessiz bir itkiyle havalandılar. Alışveriş merkezinin çatısındaki kapılar lotus yaprakları gibi kapanıyor, gölün yüzeyi onları yansıtarak uğurluyordu.
Gökyüzüne yükseldikçe şehirler küçüldü, sonra tamamen kayboldu. Gökyüzü, akşamın mor tonlarına dönerken araç ufka doğru kaydı. Altlarında önce yeşil Nil deltası vardı, sonra sonsuz bir altın kum denizi başladı.
Bir süre sessizlik oldu; sadece aracın ritmik titreşimi duyuluyordu. Nalan pencereden dışarı bakarken gülümsüyor, hayallere dalıyordu.
Nalan, pencereden dışarı bakarken fısıldadı:
"Yeni evimizin adı ne olsun?"
Okan biraz düşündü. "Sahra’nın uyanışına, çölün yeniden doğuşuna tanık olmak için gidiyoruz… Sahara Reborn nasıl?"
Nalan başını omzuna yasladı.
"Evet… Sahara Reborn. Hem bizim hem Sahra’nın yeniden doğuşu olur."
Bardawil Lotus Şehrinden ayrıldıklarından beri 2 saat geçmişti, gün çoktan akşamın kollarına girmişti. Gökyüzü mor ve turuncu arasında dalgalanıyor, uzak ufukta Sahra’nın altın çizgileri belirginleşiyordu. Kum tepeleri, rüzgârla değişen dalgalar gibi hareket ediyordu.
“Şuna bak, Okan. Tüm bu boşluk… bir zamanlar göllerle doluydu.”
“Biliyorum,” dedi Okan, başını arkaya yaslayarak. “İlk olarak coğrafya dersinde okumuştum. Afrika Nemli Dönemi, değil mi? İnsanlık burada göllerde balık avlıyordu, sonra binlerce yıl kuraklık geldi. Şimdi ise yeniden yeşil çağ başlıyor.”
“İşte tam da bu yüzden burayı seçtik. Biz beton, cam ve çeliğin üstünde değil, tarihin kalbinde yaşamak istiyoruz.”
Okan hafifçe güldü.
“Tarih dediğin şey, şehirlerde unutturuluyor. Orada zaman bile pazarlık konusu. Burada ise… zaman bile doğal akar.”
Nalan başını çevirdi.
“Hatırlıyor musun? İlk tanıştığımızda sen bir protestoda elektrogitar çalıyordun. ‘Ses betonun içinden geçsin’ diye pankart vardı arkanda.”
Okan kahkaha attı.
“Evet, sen de kalabalığın ortasında oturmuş, yere tohum ekiyordun. Kimse fark etmemişti bile.”
“Ben fark etmiştim. Elektrogitarın ağlıyordu.”
“Senin ellerin de toprak kokuyordu.”
Bir süre sessizlik oldu. Aracın içi, sadece nefeslerin ve motorun huzurlu uğultusuyla doluydu.
Okan, kontrol panelindeki haritayı izledi.
“Düşünsene, bir zamanlar şehirde bir daire almak için ömür boyu çalışmaları gerekirmiş. Şimdi, bir ev bizi seçiyor.”
Nalan gözlerini kapadı.
“Ev değil, yuva. Aradaki farkı hissediyor musun?”
“Yuvalar insan kahkahalarıyla yaşar. Evler sessizce bekler.”
Uzakta yıldızlar görünmeye başladı. Atmosferin sınırında, geceyle gündüz birbirine dokunuyordu.
Okan, elini Nalan’ın eline uzattı.
“Biliyor musun, çocukken rüyamda hep aynı yeri görürdüm. Kum denizi, taş duvarlara kazınmış şekiller… Şimdi oraya gidiyoruz. Belki o rüya bir hatıraydı.”
Nalan gülümsedi.
“Belki de atalarının sesi seni çağırıyordu.”
Saatler ilerledikçe, kum denizinin rengi koyulaştı. Uzakta kayalık silsileler belirdi. Burak’ın sesi bir kez daha yankılandı:
"Koordinatlara yaklaşıyoruz. Atmosfer nem yoğunluğu %22 artışta. Toprak yüzeyinde mikrobiyal aktivite saptandı. Yaşam döngüsü yeniden başlıyor."
Nalan heyecanla pencereden baktı.
“Toprak uyanıyor, Okan.”
Okan başını eğdi, alçalan araca baktı.
“Ve biz onun ilk misafirleri olacağız.”
3.3. EV KURULUMU
Dört buçuk saat sonra uçan araçları yavaşça süzülürken, altlarında geniş bir vadi belirdi. Kayanın yüzeyinde binlerce yıl önce çizilmiş figürler; insan, ceylan, balık… Zaman, taşın üzerine şiir yazmış gibiydi.
Burak yatay hızını sıfırlayıp bir kaç metre yüksekte hover moduna geçti, havada asılı gibi görünüyordu:
"İniş konumunun tam üzerindeyiz. Ev modülünüzün kurulumu için bırakmamı ister misiniz?"
Nalan, derin bir nefes aldı.
“Burası uygun görünüyor, Burak. Bırakmaya başla.
Araç, gökyüzünde kısa bir süre daha bekledi. Ardından altındaki Reborn-9 modülü çözüldü, kumun üzerine nazikçe indi. Metal değil, bir tohum gibi toprağa yerleşti.
Kum hafifçe titreşti, sanki evin kalp atışını duyar gibi oldular.
…
Yakınına iniş yaptıklarında kumlar, Burak’ın altındaki sessizlikte hafifçe titreşti. Araçtan dışarı çıktıklarında gökyüzü geceye dönmüş, ayın ince bir hilali taşların üzerinden sızıyordu. Reborn-9 modülü, altın tozların arasında öylece duruyordu; küçük, gri, sıkıştırılmış bir küre… ya da henüz açılmamış bir gonca gibi.
Okan, Nalan’ın kulağına fısıldadı:
“İsim zamanı geldi.”
Nalan gözlerini kapadı.
“Sahara Reborn.”
Sonra, kürenin yüzeyinde ince çatlaklar belirdi. Çatlakların arasından soluk mavi bir ışık sızdı.
Bir nefes aldı sanki.
Toprağa dokunan yerleri genişleyip uzadı; toprak altına doğru sivri uzantılar bıraktı; kök gibi.
Bu uzantılar toprağın altına gömülürken, mekanik değil, organik bir ses duyuldu: "tchhh–tchk–rumph."
Rüzgârın değil, doğanın kendini sabitleme sesi.
Evin kökleri, kumun içinde sağlam bir tutuş buldu. Ardından üst kısmı yavaşça açılmaya başladı.
Yaprak gibi değil, çiçek gibi değil; sanki bir canlı kabuk, güne doğru yeniden doğuyordu.
Her katmanı açıldıkça, iç yapısındaki parlak damarlar ışık saçıyor, çevresini aydınlatıyordu.
Okan nefesini tuttu.
“Bak Nalan, gerçekten bir gonca gibi açılıyor.”
Nalan’ın gözleri doldu.
“Sadece doğayı taklit etmiyor; sanki doğanın bir parçasıymış gibi davranıyor.”
Evin kubbesi tamamen açıldığında, etrafında narin bir uğultu yayıldı.
Yüzeyinde fotosentetik enerji hücreleri açılıp gökyüzüne döndü.
Bazıları ay ışığını bile toplayabiliyordu; bu çağda enerjiye sınır yoktu.
Sonra evin dış yüzeyindeki minik gözenekler açıldı.
Nem algılayıcılar havayı taradı, mikro düzeyde su buharını çekmeye başladı.
Dakikalar içinde duvarların içindeki depolama damarları sıvı mavi bir ışıkla doldu.
"Sahara Reborn aktif hale getirildi," dedi yumuşak bir ses. "Nem alımı tamamlandı. Su rezervleri aktif. Yedek enerji hücreleri devrede. İç sistemler çevresel değerlere göre dengelendi."
Evin kendi sesi vardı.
Ne erkek, ne kadın; doğanın sesi gibiydi: rüzgârın yumuşak tınısı…
