BÖLÜM 2: NALAN İLE OKAN’IN DÜĞÜNÜ (M.S. 7990)
2.1. DÜĞÜN
Lotus Kulesi’nin gölgesinde, göl yüzeyi bir ayna gibi parlıyordu. Akşamın ilk yıldızları henüz belirmemişti; ama şehir zaten gökyüzünü taklit eden bir ışıltıya sahipti. Nilüfer kubbelerin üstündeki biyolüminesans dokular, maviyle altın arasında salınan bir ışık yayıyordu; tıpkı aşkla dolu bir kalbin nefes alıp verişi gibi.
Gölün ortasında, yüzen bir platformun üzerinde kurulan düğün alanı, suyun üzerinde açan dev bir lotus yaprağı şeklindeydi. Davetliler, suyun altından geçen şeffaf yollardan yürüyerek geldiler; her adımda ayaklarının altında binlerce mikroskobik plankton ışıldıyor, sanki yıldızların üzerinde yürüyormuş gibi hissettiriyordu.
Nalan, beyaz değil, inci tonlarında parlayan bir elbise giymişti. Elbisesinin dokusu, gölün suyundan damıtılmış nano-ipeklerden üretilmişti; su buharını içine çekiyor, ışıltısını ona geri veriyordu.
Okan’ın giysisi ise viskon polyemid karışımından yapılmış, saf enerji elyafıyla yıldızlar gibi parlayan siyah yakalı lapis lazuli kristallerinden üretilmiş ultramarin rengiydi; uzayın derinliğini andırıyordu. Yüzlerce davetli onları izliyordu.
Tören başlayınca, Lotus Şehri’nin rehberi olan holografik anlatıcı, eski bir gelenek gereği kısa bir konuşma yaptı:
"Bugün, iki insanın değil, iki dünyanın birleşmesine tanıklık ediyoruz. Su ile gökyüzü, yerçekimi ile yörünge, kalp ile mühendislik… Bardawil’in suları, binlerce yıldır göğe ulaşmak isteyen insanlığın aynası oldu. Şimdi, Nalan ile Okan’ın evliliği, bu aynaya yeni bir yansıma düşürecek."
Rehberin sesi gölün yüzeyinde yankılanırken, Gökyüzünden kuleye doğru bir ışık huzmesi alçaldı. Uzay asansörünün kabinlerinden biri, atmosferin maviliğinden yere sessizce süzülüyordu. Nalan ve Okan, o kabine binecek çiftlerden biri olacaktı. Gelenek haline gelen Lotus Uzay Asansörüyle çıkılan. "yörünge düğünleri", 80. yüzyılın sadece zenginlik değil, gezegenle barış içinde yaşamanın ve insanlığın ulaştığı birliğin sembolüydü. Lotus Asansörü’yle göğe çıkan her çift, Dünya’yla gökyüzü arasındaki o ince dengeyi kutluyor; yerçekimiyle sevgi arasındaki bağa kendi adlarını yazıyordu.
2.2. UZAY ASANSÖRÜ
Kule operatörü, uzaktan bir sinyal gönderdi. Kabin yavaşça havalanırken, lateral kabloların gerginliği sensörlerle dengelendi; kuzey hattı güneyle, doğu hattı batıyla konuştu. Güç hatları arasında, elektromanyetik bir şarkı yankılandı; kabloların kendi müziği.
Nalan ve Okan’ın kabini, sessizce göğe süzülürken altlarında Bardawil’in tuzlu suları birer gümüş ayna gibi küçülüyordu. Atmosferin ilk katmanlarına girildiğinde, kabin pencerelerinden dışarıyı izleyenler büyüleyici manzara karşısında nefeslerini tuttular; dışarıdaki basınç farkı, içeride hafif bir serinlikle hissedildi.
Rehber hologramın sesi duyuldu:
"Sevgili konuklar, şu anda troposferin son katmanındayız. Yaklaşık on iki kilometre yükseldiniz. Kısa süre sonra stratosfere giriş yapacağız. Yükseldikçe, vücut ağırlığınız azalacak; ancak güvenlik sistemleri sizi dengeleyecektir."
Yolcuların gözleri büyümüştü. Bazıları gökyüzünün yavaşça koyulaşmasını izliyor, bazılarıysa sadece sessizdi; çünkü, Dünya’yı aşağıda bir mavi küre olarak görüldüğü bu büyülü ana yaklaşmışlardı. Kabin yükselirken, başlangıçta eğimli çıkan asansörün penceresinden görülen manzara, yavaş yavaş dikleşti; sanki gökyüzü değil, Dünya eğiliyormuş gibi göründü.
Kabin 35.786 kilometrelik yer sabit yörüngeye ulaştığında, yavaşça yörünge istasyonuna kenetlendi. Lotus Uzay Şehri gökyüzünün sessiz, dönen mücevher gibi parlıyordu. Kubbeleri, içindeki su bahçeleri yerçekimsiz ortamda yüzen nilüferlerle doluydu. Nikah töreni, bu çiçekli cam kubbede gerçekleşecekti.
Kabin kapıları açıldığında, misafirleri mikrogravite ortamında süzülen ışık damlacıkları karşıladı. Her biri, göl suyundan alınan mikrokristallerden yapılmıştı; konukların üzerinde hareketleri programlanmış birer minyatür Bardawil anısı gibi dolaşıyorlardı.
Nalan, kabinin eşiğinde bir an durdu. Dünya, aşağıda dev bir kalp gibi dönüyordu.
Okan elini uzattı.
"Artık düşmek yok," dedi gülerek.
"Uzay şehri de Bardawil şehri kadar güzelmiş," diye fısıldadı Nalan.
2.3. YERÇEKİMSİZ NİKAH
Töreni, Yeni Dünyalar Kolonizasyon Yönetim Konseyinin holografik temsilcisi yönetecekti. Konsey başkanı görünür hale geldiğinde, sesi yumuşak ama evrenin derinliğini taşıyan bir tondaydı:
"Bugün burada, Bardawil’in suyundan doğan bir şehirle göğün sessizliğini birleştiriyoruz. Sizler, Dünya’nın çekiminden özgürleşmiş evliliklerden birini temsil ediyorsunuz. Bu tören, sadece iki kalbin değil, iki gezegen bilincinin birleşimidir."
Tören boyunca herkes yerçekimsiz ortamda süzülüyordu. Nalan’ın saçları, gökyüzünde yavaşça dalgalanıyor; Okan’ın ceketi, bir su yüzeyinde açılan nilüfer gibi etrafında dönüyordu.
Süperiletken yüzükler, kuantum levitasyon sayesinde yönlendirilerek parmaklarına kendiliğinden yerleşti.
Ve o an, Dünya’nın gece tarafı altlarından geçerken, okyanusların kıyı çizgileri karanlıkta mavi bir nefes gibi parladı.
Rehber hologram fısıldadı:
"Lütfen pencerelere bakın. Bu manzara, yörünge düğünlerinin kutsal anıdır. Güneş, şu anda sadece sizler için doğuyor."
Güneş ufuktan doğduğunda, hem Dünya hem Lotus Şehri altlarında parıldadı.
Nalan ve Okan birbirine döndü, hiçbir kelimeye gerek kalmadı.
O anda, insanlık için binlerce yıldır süren göğe ulaşma arzusu, iki kalbin sade bir birleşiminde tamamlandı.
Ve böylece, 80. yüzyılın yörünge defterine yeni bir sayfa eklendi:
"Nalan & Okan – Bardawil Lotus’tan Göğe Uzanan Aşk."
2.4. UZAYDA BALAYI
Lotus Uzay Şehri’nin dış kabuğu, Dünya’nın gece tarafına dönüktü. Aşağıda, mavi gezegenin karanlık yüzeyinde şehir ışıkları ince damarlar gibi parlıyordu. Okyanusların kıyı çizgileri, siyah kadife üzerinde solgun mavi bir nefes gibi kıvrılıyordu.
Nalan ile Okan, düğün töreninden sonra konuklarla vedalaşmış, istasyonun sessiz bölümüne; Nilüfer Odası’na geçmişlerdi. Bu oda, balayı çiftleri için tasarlanmıştı: dışarıya bakan duvarı ve zemini şeffaftı. Sıfır yerçekiminde, Nalan’ın ve Okan’ın gözleri buluştuğunda, su damlacıkları gibi havada asılı duruyorlardı. Aşağıda yavaşça dönen Dünya’yı, yukarıda ise sessiz bir yıldız denizini birbirine sarılarak seyrettiler.
Bir holo-asistan, yumuşak bir sesle fısıldadı:
"Balayı menüsü aktif. Yemek yerken şeffaf duvarı Dünya ışığına mı, yıldız karanlığına mı çevirmek istersiniz?"
Okan gülümseyerek "Dünya ışığında" dedi.
Altlarındaki gezegenin gündüz tarafı yavaşça yaklaşıyor, Asya’nın şehirleri altın noktalar halinde parlıyordu.
Masa tavandan inerek görünmez bir eksende dönerek indi, koltuklar iki kişilik pozisyon aldı. Bol çeşitli ve özenle hazırlanmış yemeklerin yer aldığı gösterişli sofrada tabaklar ve yemekler düzenli biçimde sunulmuş haldeydi. Süzülerek koltuğa oturup kemerini bağladılar. Tabaklar manyetik alanla sabitliydi ve üzerlerinde şeffaf zar vardı: nar suyu kırmızısında bir çorba, zeytin yeşili bir sos, minik beyaz sıvı yemek küreleri…
Nalan, gümüş bir pipet ile tabağın üzerindeki zarı deldi. Tatlı, konsantre elma suyunun tadı ağzına yayıldığında, gözleri parladı.
“Bu, sıradan bir akşam yemeği değil,” dedi Nalan, başını Okan’ın omzuna yaslayarak.
Sıra çorbaya geldiğinde Nalan kahkahasını tutamadı.
Bir çorba damlası kaçıp yanağının önünde süzüldü.
Okan elini uzatıp parmağının ucundaki minik alanla onu yakaladı.
"Sıfır yerçekiminde bile senden bir şey kaçmıyor," dedi Nalan gülerek.
"Bu akşam menüde Newton yok, sadece aşk var," diye yanıtladı Okan.
Yemek boyunca dışarıdaki Dünya’nın gece hattı yavaşça aydınlandı.
Afrika kıtası altlarından geçerken, Nil Nehri’nin ışıkları bir gümüş şerit gibi parladı.
Okan bir yudum aldıktan sonra fısıldadı:
"Aşağıda Bardawil… senin elbisendeki parıltı gibi görünüyor. Oradan göğe çıkmak… çocukluğumun hayaliydi."
Nalan’ın sesi yumuşaktı:
"Şimdi o hayalin içindeyiz. Ama hâlâ kalbim, Dünya’ya dönüp Tassili n’Ajjer platosunda seninle birlikte yaşamak istiyor."
Okan başıyla onayladı:
"Sanırım Sahra çölü ikimizin kalbini de derinden çekiyor"
2.5. YERÇEKİMSİZ DANS
Yemekten sonra müzik başladı.
Yavaş, derin frekansta bir ezgi; sanki yıldızların iç sesi gibi.
Nalan, elini uzattı.
Avuçlarından süzülen ışık tanecikleri, odada küçük bir galaksi gibi döndü.
Okan, onun parmaklarını tuttuğunda, bedenleri aynı yönde süzülmeye başladı; tıpkı iki uydu gibi, ortak bir çekim alanında.
"Yere bağlı olmadan dans etmek… sanırım aşkın fizik tanımı bu olmalı," dedi Okan gülümseyerek.
Nalan gözlerini kapadı, saçları havada bir aurora gibi salındı.
"Yerçekimi olmadan bile, kalbim sana çekiliyor," diye fısıldadı.
Birbirlerine yaklaştılar.
Her küçük hareket, ikisini birbirine biraz daha itti, biraz daha döndürdü.
Dans, bir denge oyunu değildi artık; bir bütünleşmeydi.
Müzik, yıldızların sessiz titreşimleriydi.
Dışarıda, Dünya’nın gece yüzü tümüyle aydınlandı. Güneş’in ışığı, Dünya küresinin tamamını sardığında, odanın duvarları altın bir ışıkla parladı.
Nalan ile Okan’ın yüzleri o ışıkta birleşti.
O anda, hiçbir zaman ölçü birimi yoktu; ne saniye, ne kilometre, ne de Newton.
Sadece iki insanın evrenin ortasında, tüm kütleçekimini unutarak birbirine kavuştuğu o saf an vardı. Saatler sonra duvarlardan yumuşak otomatik bir bildiri duyuldu.
"Yörünge dengesi sabit. Lotus Şehri gece moduna geçiyor."
Işıklar loşlaştı.
Okan, Nalan’ı kollarına aldı.
Aşağıda Dünya, yavaşça kararıyordu.
Yukarıda yıldızlar…
Ve ikisi, hiçbir yerin ve her yerin ortasında, evrenin en eski yasasını yeniden yazıyorlardı:
Aşk, yerçekiminden daha güçlüdür.
2.6. DÜNYAYA DÖNÜŞ
Lotus Uzay Şehri’nde saat 15:45’i gösteriyordu. Şeffaf kubbelerin ardında uzay sonsuz bir gece gibiydi ama iç mekanın altın renkli ışıkları hâlâ gündüzü taklit ediyordu.
Okan ve Nalan, yerçekimsiz baloların düzenlendiği büyük salonun yan koridorlarından birinde gidecekleri yön hakkında kararsız kaldılar.
Nalan gülerek döndü:
"Bizi Dünya’ya götürecek asansörü bulmak bu kadar zor olmamalıydı, değil mi?"
Okan omuz silkti. "Yanlış kapıya girersek 8 farkı Afrika şehrine ineriz veya 2 farklı Uzay şehrine gideriz. "
"Ya da daha kötüsü," dedi Nalan, "Güney Yarımküre’ye, Cape City’ye gideriz."
İkisi de güldü.
Bir köşede görevli bir rehber drone belirdi. Gövdesindeki hologram penceresinde şu yazıyordu:
"Lotus İniş Terminali, Kuzey 31 derece güzergâhı, Hareket saatine 12 dakika kaldı."
Okan rahatladı: "İşte bu, bizim hat kuzey hattı."
Ama drone döndü, başka bir yöne süzüldü.
Nalan hemen peşinden atıldı: "Bekle! Ya yanlış drone’u izliyorsak?"
Okan gülerek kolundan tuttu:
"Olursa olur. Düğün hediyesi olarak Afrika kıtasında ikinci bir balayı fena olmaz."
İkisi de kahkaha atarken, nihayet terminale ulaştılar. Dev bir şeffaf kapı, içinden mavi ışıklar saçıyordu. Kapı kenarında minik bir uyarı levhası yanıp sönüyordu:
"Kuzey 31° iniş kapsülü, Kalkışa 4 dakika, Geri dönüş süresi: 2 saat."
Okan fısıldadı:
"Tam zamanında. Dört saatte bir kalkış oluyormuş… Bir sonrakini kaçırmış olsaydık inişimiz geceye kalırdı."
2.7. HAYALLER
Kabinlerine girdiler. Cam kubbe kapanırken koltuklarına oturup emniyet kemerlerini bağladılar. Bir dakika sonra ufak bir sarsıntıyla Lotus uzay şehri yavaşça küçülmeye başladı. Gümüş kubbeleri, devasa aynaları ve ışıkla örülmüş köprüleri, yörüngenin alacakaranlık sınırında bir rüya gibi eriyordu. Motorların sesi neredeyse duyulmuyordu; çünkü asansör hattı, iniş sırasında frenlemeden doğan enerjiyi ısıya dönüştürmek yerine, soğutulmuş süperiletken halkalara yönlendiriyor, orada sessizce depoluyordu. Bu enerji, bir sonraki yükselişi besleyecekti. Her iniş, bir yükselişi mümkün kılıyordu; tıpkı yaşamın kendisi gibi.
Okan ve Nalan, küçük transfer aracının panoramik penceresinden birbirine yaslanmış hâlde dışarıyı izliyordu. Dünya, altlarında mavi ve beyaz bir sarmal gibi dönüyordu.
Nalan sessizce pencereye bakarak hayallere daldı.
"İnince Yaşam Hücreleri Galerisine uğrarız," dedi usulca.
"Hayalim doğayla uyumlu, kendi kendine kurulabilen bir ev. Ama teknolojinin esiri değil."
Okan başıyla onayladı, yüzünde yumuşak bir gülümsemeyle:
"Sonra onu alıp uçan aracımıza kenetleyip Tassili n’Ajjer platosuna ineriz."
Kabinin duvarlarına vuran ışık, onların yüzlerini sıcak bir turuncuya boyadı.
Aşağıda, Sahra’nın ufuk çizgisi görünür olmuştu bile; altın ve kızılın birbirine karıştığı, nefes kesici bir tablo.
Kabinin dışındaki mavi giderek altın rengine dönüyordu.
Aşağıda, bir zamanların suskun Sahra’sı, güneşin altında pırıl pırıl parlayan mavi ve yeşil noktalarla doluydu.
Nalan sessizliği bozdu:
"Bak, göl parıltılarını görüyor musun? Bazı yerlere yağmur yağmış. Sanki toprak yeniden kan dolaşımını kazanmış gibi yeşilleniyor."
Okan gülümsedi.
"Bilim insanları bu döngünün 21.000 yılda bir tekrarlandığını söylüyorlardı. Biz o yeni döngünün tam başında yaşıyoruz."
Nalan başını cama yasladı, gözleri ufukta beliren sazlıklardaydı.
"Binlerce yıl önce buralarda insanlar suyla konuşuyormuş… M.Ö. 3000 yılından sonra her şey susmuş. Şimdi biz tekrar döneceğiz."
Asansör hattı, atmosferin eşiğine yaklaşırken hızını neredeyse sıfıra indirdi. Yüksek irtifadaki frenleme, enerjiyi ısıya değil elektriğe dönüştürmüş, süperiletken halkalarda sessizce saklamıştı. Atmosferin ince katmanlarına girerken kabin artık yalnızca yerçekimiyle süzülüyordu; böylece ısı kaybı değil, enerji birikimiyle iniyorlardı. Her iniş, bir yükselişin sessiz vaadini taşıyordu."
Kabin, atmosferin üst sınırına girdiğinde pencereden dışarı ince, dans eden ışık halkaları belirdi. Bu, sürtünmeden doğan bir plazma değil; süperiletken halkaların çevresinde biriken elektromanyetik alanların, iyonosferin parçacıklarıyla buluşmasından doğan yumuşak bir parıltıydı. Gökyüzü, onlara bir taç değil, sanki bir karşılama ışıması sunuyordu. Kabin atmosferin yoğun katmanlarına girerken titreşim hafifti; sadece yerçekiminin kadim sesi ve aşağıda yavaşça büyüyen mavi-beyaz girdapların sessiz çağrısı vardı.
Artan G kuvveti sonucu kabin hafifçe titrerken Okan fısıldadı:
"Bir gün uzay şehrine geri döneceğiz. Belki o zamana kadar yanlış asansör diye bir şey kalmaz."
Nalan gülümsedi.
"Ya da belki, yanlış asansörler bizi doğru hayallere götürür."
Okan hafifçe gülümsedi:
"Evet," dedi, "Belki de çocuklarımızın hayalleriyle birlikte."
Nalan gözlerini kapattı, yüzüne vuran turuncu ışığın içinde fısıldadı:
"O gün geldiğinde, yeni dünyalar artık bizimle konuşuyor olacak."
