DON’T PANIC
Yıl 2442. İnsanlık artık Güneş Sistemi’nin en ücra köşelerine maden gemileri gönderiyordu. Kaptan Alaz ve mürettebatı, Mars yörüngesinin dışına doğru ilerlerken radarlarında tuhaf bir cisim belirdi.
Küçük, metalik bir nesneydi. Yüzyıllardır uzayda sürüklenmiş olmalıydı. Yüzeyi Güneş ışınımı ve mikrometeoroid darbeleriyle matlaşmış, gövdesinde sayısız küçük çukur oluşmuştu. Robot kol cismi geminin hangarına taşıdığında herkes başına toplandı.
Beliz ilk fark eden oldu:
"Bu… bir araba."
Alaz kaşlarını kaldırdı.
"Bir araba mı? Biri gerçekten bir otomobili uzaya mı fırlatmış," dedi.
"Eski Dünya’dan kalma bir spor araba."
Temizleme robotu yüzeydeki ince tabakayı sıyırdıkça aracın tanıdık hatları ortaya çıktı. Kiraz kırmızısı gövde, siyah camlar ve üzerinde artık güçlükle seçilen Tesla amblemi…
Alaz birkaç saniye sessiz kaldı.
"İnanılmaz."
Sürücü koltuğunda, eski moda bir uzay giysisi içindeki manken hâlâ oturuyordu.
Beliz gülerek, "Yolcu da yanında," dedi.
Aracın ön panelinde ise şaşırtıcı biçimde hâlâ renkleri solmamış küçük bir levha duruyordu
İki kelime okunuyordu:
**DON’T PANIC.**
Beliz kahkaha attı.
"Panik yapmayın mı? Dört yüz yıl sonra bile dostça karşılanıyoruz."
Alaz hafifçe gülümsedi ama gözlerini ayırmadı. "Dostluktan değil, eski bir bilimkurgu şakasından. Yüzyıllar önce yazılmış Otostopçunun Galaksi Rehberi adlı bir kitabın kapağında yazardı. Arabayı uzaya gönderenler de bunu buraya plaka olarak çakmışlar."
Ardından arabanın arkasına geçti.
"Peki bagajda ne var?"
Beliz açma düğmesine bastı fakat hiçbir şey olmadı.
"Akü ölmüş. Kapağı keselim mi?"
"Sadece ufak bir kesik."
Lazer kesiciyi çıkardı ve bagaj kapağını dikkatlice araladı.
Kapak açıldığında herkes sustu.
Bagajın ortasında, beyaz porselenden yapılmış küçücük bir çaydanlık duruyordu.
Beliz gözlerini kırpıştırdı.
"Uzayın ortasında dört yüz yıllık bir Tesla’nın bagajından neden çaydanlık çıkıyor?"
Alaz çaydanlığa biraz daha dikkatli baktı.
"Russell’ın Çaydanlığı."
Beliz ona döndü.
"Kim?"
"Bertrand Russell. Yirminci yüzyılda yaşamış bir filozof. ‘Dünya ile Mars arasında bir çaydanlık dolaşıyor’ desem ve kimse aksini kanıtlayamadığı için bana inanmak zorunda olduğunu iddia etsem, bunun saçmalık olduğunu anlatan bir düşünce deneyi."
Beliz çaydanlığa baktı.
"Yani biri gerçekten çaydanlığı uzaya mı göndermiş?"
Alaz hafifçe gülümsedi.
"Öyle görünüyor."
Beliz merakla elini uzattı.
"Bir filozofun şakasını dört yüz yıl boyunca uzayda saklamak…"
Çaydanlığı yuvasından kaldırdı.
Klik.
Bagajın derinliklerinden kısa, metalik bir vınlama sesi yükseldi. Herkes dondu. Karanlık bir panel aniden aydınlandı ve yeşil bir ekran belirdi:
00:05
Alaz’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Beliz…"
00:04
"Çaydanlığı yerine bırak."
Beliz’in eli titredi.
"Ne?"
"Bu bir patlayıcı düzeneği! HERKES GERİ ÇEKİLSİN!"
00:03
Hangar bir anda karıştı. Mürettebat kapılara doğru koşarken Beliz, çaydanlığı hâlâ iki eliyle tutuyordu.
00:02
00:01
00:00
Herkes gözlerini kapattı.
Hiçbir şey olmadı. Tam bir sessizlik.
Kimse birkaç saniye boyunca kıpırdamadı. Sonra Alaz yavaşça gözlerini açtı ve ekrana baktı.
Geri sayım kaybolmuş, yerine tek bir cümle gelmişti:
**WE TOLD YOU NOT TO PANIC.**
Beliz ekrana baktı.
"Size panik yapmamanızı söylemiştik," diye çevirdi Alaz.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra Beliz çaydanlığı yukarı kaldırırken kıkırdadı.
"Yani… bütün bunlar bir şakaydı."
Alaz, arabanın ön panelindeki **DON’T PANIC** yazısına, ardından dört yüz yıldır uzayda sürüklenmekten solmuş kırmızı otomobile baktı.
"Hem de harika bir şaka," dedi.
Beliz gülümsedi.
"Harika. Müzenin girişine koyarız."
Alaz kahkaha attı.
"Çaydanlığı da yanına."
Seyir defterini açtı ve son satırı yazdı:
"Tesla Roadster’ın bagajında Russell’ın Çaydanlığı bulundu. Ve 400 yıl sonra bile Elon Musk hâlâ bizimle dalga geçiyor."
