BÖLÜM 9: Önce Kağıtlar Uçar
Doruk telefonu kapattığında, içindeki heyecan dalgası yerini tatlı bir ciddiyete bırakmıştı. Fetih, kardeşinin değişen yüz ifadesine bakıp gülümsedi: "Ne oldu? Asım Hoca hemen yarın gökyüzüne fırlatmıyor mu seni?"
Doruk, cebinden çıkardığı küçük not defterine hızlıca bir şeyler karalarken başını salladı: "Yok abi, havacılığın ilk kuralı bürokrasiymiş. ‘Önce kağıtlar uçacak’ dedi. Yarın sabah erkenden hastaneye gidip uçuşa elverişli olduğuma dair sağlık raporu almam lazım. Kan grubu belgesi, vesikalık fotoğraf… Hepsini tamamlayıp öyle gideceğim."
Fetih ayağa kalktı, elini kardeşinin omzuna koydu: "O zaman bu gece erken yatıyoruz. Yarın senin koşturmaca günün."
İlk Ders
Ertesi gün öğlene doğru Doruk, abisinin motosikletinden inip elinde sıkıca tuttuğu mavi dosyayla Asım Hoca’nın Göreme’deki küçük ofisine girdi. Ofisin duvarları eski yamaç paraşütü fotoğrafları, haritalar ve çeşitli havacılık kupalarıyla doluydu. Doruk belgeleri masaya bırakınca Asım Hoca gözlüğünün üzerinden dosyadaki belgelere tek tek baktı, evrakları düzenli bir şekilde masanın kenarına koydu.
"Güzel," dedi Asım Hoca, sesindeki babacan ton yerini bir öğretmenin ciddiyetine bırakarak. "Evraklar tamam… Ama bir eksik var."
Çekmeceden üstünde büyük harflerle ‘Yamaç Paraşütü Eğitimi Katılım Formu’ yazan bir belge çıkarıp Doruk’un önüne uzattı: "Burası olmadan gökyüzüne adım atamazsın. İsim, telefon, boy, kilo… Ve imza."
Doruk kalemi aldı, formu dikkatle doldurdu. Asım Hoca formu alıp dosyanın içine yerleştirirken gülümsedi: "Artık resmen pilot adayı oldun. Ama sanma ki hemen o tepeye çıkıp koşacağız. Havacılık yerde başlar. Önce kafanda gökyüzünü kurman lazım. Gel otur."
Doruk, içindeki o sabırsız heyecanı bastırmaya çalışarak masanın önündeki ahşap sandalyeye oturdu. Merakla hocasının hareketlerini izlerken hafifçe gülümsedi: "Yani önce defter, sonra gökyüzü, öyle mi hocam?"
Asım Hoca ayağa kalktı, arkasındaki beyaz tahtaya doğru ilerledi. Elindeki kalemi alıp tahtaya şekiller çizerek konuşmaya başladı:
"Aynen öyle evlat. İnsanlar yamaç paraşütünü sadece koşup atlamak sanıyor. Oysa biz buna P2 eğitimi deriz ve P2’nin ilk günü bile sınıfta başlar. Önce kanadı öğreneceksin, sonra havayı, en son uçmayı. Bak, işin temeli aerodinamiktir. Kanadın üstünden geçen hava hızlı akar, altından geçen yavaş. İşte bu basınç farkı seni havada tutar, yukarı kaldırır. Kanat profili nedir, taşıma kuvveti nasıl oluşur, sevk ve idare ipleri ne işe yarar… Bunları ezberleyeceksin. Sonra meteoroloji gelecek; gökyüzündeki bulut tiplerini tanıyacaksın, rüzgârın yönünü teninde hissetmeden önce haritada okuyacaksın. Ve en önemlisi güvenlik: Yedek paraşüt ne zaman ve nasıl açılır, telsizle nasıl iletişim kurulur… Bunlar senin için birer ezber olmayacak Doruk. Havada saniyelerin hesabı yapılır. Bunlar sende birer refleks haline gelecek."
Asım Hoca masasına geri dönüp iki elini masaya yasladı, ceketinin cebinden küçük bir broşür çıkarıp Doruk’u tartarak gözlerinin içine baktı:
"Bunları zihnine kazımadan o kanadı sırtına takıp bir adım bile atamazsın. P2 seni sadece gökyüzüne çıkarır, ayağını topraktan keser. Ama yol burada bitmiyor; önünde P3, P4, P5 diye devam eden dik basamaklar var."
Parmağıyla broşürdeki basamakları tek tek gösterdi:
"P3, yani Orta Seviye… Burada yelken uçuşunu, temel manevraları ve rüzgârı daha bilinçli kullanmayı öğrenirsin. Telsiz komutları yavaş yavaş azalır, havada kendi başına kalırsın. Sonra P4 gelir; İleri Seviye. İşte burada termiklerden, yani güneşin ısıttığı o görünmez sıcak hava sütunlarından faydalanmayı öğrenirsin. Kanadı o akımın içine sokup saatlerce havada kalabilir, kuşlar gibi yükselebilirsin. Ve en son P5; Deneyimli Pilot seviyesi. Artık cross-country, yani mesafe uçuşları yaparsın. Bir kalkış tepesine bağlı kalmaz, buradan havalanıp kilometrelerce ötedeki bir şehre, bilmediğin bir tarlaya süzülürsün. Profesyonelliğin zirvesidir. Yani demem o ki evlat; senin o aradığın gerçek yolculuk, P3’ten, yani havayı hissetmeye başladıktan sonra başlar. Gökyüzü sabırla açılır insana, aceleyle değil."
Asım Hoca tahtaya çizimler yaparak rüzgarın yönlerini, termikleri (sıcak hava akımlarını) ve acil durum prosedürlerini anlatırken Doruk başını salladı, hızla defterine notlar aldı. Derin bir nefes aldı, not defterini kapattı. İçinde hem hocasına karşı büyüyen bir saygı hem de babasının yarım kalan yolunu tamamlama isteği vardı.
Sandalyede doğruldu: "Anlaşıldı hocam. Bugün kağıtları uçurduk, yarın paraşütü uçurmaya çalışacak mıyız? Peki, kendi paraşütümü ne zaman almalıyım?"
Asım Hoca duraksadı, babacan bir tavırla başını salladı: "Evet, yarın gün doğumunda arazideyiz. Kendi kanadını almak için acele etme. P2’de okulun kanadıyla uçarsın. P3’e geçtiğinde, yani artık havayı okumayı ve kanadı tek başına yönetmeyi öğrendiğinde, o zaman kendi paraşütünü seçersin. Çünkü kanat kişiye göre olur: boyuna, kilona, uçuş tarzına… Yanlış kanat seni gökyüzünden soğutur. Doğru kanat ise seni gökyüzüne bağlar. Şimdi git ve dinlen."
O an, gökyüzüne çıkmanın sadece bir heves değil; derin bir sabır ve doğru zamanlama işi olduğunu daha iyi anlıyordu.
Davet
Doruk, ofisin kapısından çıkıp sokağa adım attığında içindeki heyecan hâlâ yüzünden okunuyordu. Fetih, kaldırımın kenarına park ettiği motosikletin üzerine tünemiş, telefon kurcalıyordu. Kardeşinin geldiğini görünce telefonu cebine attı, kaskları hazırladı. Henüz kontağı çevirmeden, meraklı bir gözle Doruk’u süzdü: "Eee, nasıl geçti ilk ders? Hemen yarın uçuruyor mu seni ihtiyar kurt?"
Doruk kaskını kafasına geçirirken güldü: "Yok abi, bugün sadece teorik takıldık. Aerodinamik, bulutlar, rüzgâr yönleri falan derken kafam balon gibi oldu. Yarın da düzlükte yer çalışmasına başlayacakmışız. Kanadı yerde tutmayı öğreneceğim."
Motosikletin arkasına yerleşip kaskını giyecekken duraksadı, aklına gelen fikirle öne doğru eğildi: "Aslında abi… Sen de katılsana kursa? İki kardeş beraber eğitim alır, beraber uçarız, fena mı olur?"
Fetih bir an sessiz kaldı. Elini gidondaki marş düğmesinden çekti, başını hafifçe arkaya çevirerek buruk bir tebessümle kardeşine baktı: "Yok be Doruk… Almayayım ben."
"Niye abi? Sende o cesaret yok mu yani?" diye takıldı Doruk, hafifçe dürterek.
Fetih derin bir nefes alıp kaskının vizörünü kaldırdı: "Cesaretle ilgisi yok aslanım. Ben motorumla uçurum kenarındaki sert virajlara girdiğim zaman zaten uçuyormuş gibi hissediyorum. Hem… Dürüst olmak gerekirse, seni o tandem uçuşunda gökte izlerken bile içim çekildi, bakamıyorum. Ben seni aşağıdan motorla takip ederim. İkimiz birden havada olursak karşılamaya kimse gelmez. Sen benim yerime de uç."
Doruk, abisinin sesindeki o derin korumacı sevgiyi hissetti. Boğazı hafifçe düğümlendi; kaskını giyip abisinin omzuna sıkıca sarıldı: "Eyvallah abi. Aşağıda olduğunu bilmek bana yeter zaten."
Fetih kontağı çevirdi. Motosikletin uğultusu Göreme sokaklarında yankılanırken iki kardeş, ertesi günün getireceği o zorlu bozkır antrenmanını beklemek için karavana doğru yola koyuldular.
Asım çantasını toplayıp ofisten çıktı. Tam kapıyı kilitlerken telefonu yeniden çaldı. Dilara arıyordu. Asım Hoca’nın yüzünde sıcak bir tebessüm oluştu, telefonu hemen açtı: "Baba?"
"Nasılsın kızım?"
"Baba! Bugün Geyikbayırı’ndaydık. Hayatımın en eğlenceli tırmanışlarından biriydi. Sabah erkenden yola çıktık, kayaların önünde iplerimizi açtık. "
"Bu kez hangi duvara çıktınız? Zor olmadı mı kızım?"
"Sincap Sektörü diye bir yer var, orada tırmanış yaptık. Bir yerde ayağım kaydı, çok korktum. ‘Kaldım burada!’ diye bağırdım, herkes güldü. Neredeyse vazgeçiyordum. Ama sonra toparladım, devam ettim."
"Sen hep pes etmezsin zaten. Peki zirveye çıkabildiniz mi?"
"Zirve değil ama rotayı tamamladık. Ben kendi sınırlarımı gördüm. Çok yoruldum ama çok da eğlendim. Bana anlatacağını söylediğin bir hikâye vardı hani?"
Asım Hoca gülümsedi: "Hani sana yıllar önce karavanıyla dünyayı gezen dostumdan bahsetmiştim ya…"
"Dronunu kayalıklara çarpan amca mı?"
"Evet."
"Ne olmuş ona?"
Asım’ın sesi yavaşladı: "Üç hafta önce vefat etmiş."
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu: "Başın sağ olsun baba…"
"Dün oğluyla tanıştım. Bugün öğrencim oldu."
"Yok artık…"
Bir süre daha konuştular. Telefon kapandığında Göreme’nin üzerinde günün son ışıkları da çekiliyordu. Asım Hoca telefonunu cebine koydu, gökyüzüne baktı. "Bazen dünya gerçekten küçücük…" diye mırıldandı. Sonra ağır adımlarla otomobiline doğru yürüdü.
Bozkırda Rüzgarla Savaş
Sonraki gün, teorik derslerin ağırlığı yerini bozkırın ayazına bıraktı. "Yer Çalışması" aşamasına geçmişlerdi. Düz ve rüzgârlı bir arazide, Doruk sırtına ilk kez kuşamı (harness) taktı. Amacı, paraşütü gökyüzüne kaldırmak ama uçmak değil, onu yerde tıpkı bir uçurtma gibi dengede tutabilmekti.
Ancak bu, kâğıt üzerinde göründüğü kadar kolay değildi. Yamaç paraşütü kumaşı rüzgârı her doldurduğunda, devasa bir güç Doruk’u acımasızca ileriye doğru savuruyordu. İlk gün defalarca toprağa kapaklandı, dizleri morardı, kolları ipleri sertçe tutmaktan ve rüzgâra direnmekten titredi.
Doruk bir ara nefes nefese, toz toprak içinde yere yığıldığında, Asım Hoca ağır adımlarla yanına geldi. Gözlerini vadiye çevirerek konuştu: "Kanatla savaşma Doruk. Rüzgâra karşı direnirsen seni yıkar. Rüzgârı hisset, onunla ak. Dışarıda arama o dengeyi, kendi merkezinde dur."
Doruk, Asım Hoca’ya döndü: "Hocam, ben bilgisayarda Kerbal Space Program oynarken ne roketler, ne uçaklar uçurmuştum… Orada da kanat profili, taşıma kuvveti, aerodinamik falan vardı. Kendimi her şeye hazır sanıyordum. Ama şimdi anlıyorum… Gerçek gökyüzü ekran karşısındaki gibi değilmiş."
Asım Hoca bıyık altından gülümsedi, elini Doruk’a uzatıp onu yerden kaldırdı: "İşte fark bu evlat. Ekrandaki simülasyonda hata yaparsan en fazla baştan başlarsın. Ama gerçekte hata yaparsan gökyüzü seni öyle kolay affetmez. O yüzden önce sabır, sonra disiplin."
Doruk üstündeki tozları silkelerken içini çekti: "Haklısın hocam. Oyunda roketi geçtim, koskoca gezegeni bile patlatsak klavyeden F9 tuşuna basıp son temiz kayda geri dönüyorduk. Her hatanın bir geri dönüşü vardı. Ama burada, paraşüt açılmayınca veya rüzgâr seni kayaya fırlatınca yere düşerken basacak bir tuş yok."
Asım Hoca’nın yüzündeki tebessüm yerini derin, bilge bir ciddiyete bıraktı. Doruk’un omuzlarını iki eliyle kavradı: "Doğru evlat. Gökyüzünde F9 yok. Bastığın toprak gerçek, tenine vuran rüzgâr gerçek, hata yaparsan ödeyeceğin bedel gerçek. İşte bu yüzden burada her saniye, verdiğin her karar mutlak olmak zorunda. Korkma, ama buranın kurallarına saygı duy. Haydi! Dinlendiysen denemeye devam et."
Doruk yerden kalktı, tozlu alnını sildi, derin bir nefes aldı. Gözlerini kapattı ve Kapadokya’nın üzerinden esen sert rüzgârın ritmini dinledi. Babasının söylediği o cümleler zihninde bir kez daha canlandı: "Tutmaya çalıştıkça kaçıyor ama akmasına izin verince sana kendini hissettiriyor…"
İpleri bu kez öfkeyle değil, teslimiyetle yeniden kavradı. Gövdesini rüzgâra doğru hafifçe bıraktı. Bu kez kanat, onun inadıyla değil, sabrıyla birlikte gökyüzüne doğru pürüzsüzce yükseldi. Kanat, ilk kez başının üzerinde kusursuz, gergin bir yay çizmişti. Rüzgâr kumaşı dolduruyor, ipler hafifçe titreşiyor, kanat başının üstünde görünmez bir canlı gibi nefes alıyordu. Doruk, gücün kendisinde değil, rüzgârla uyum içinde olmakta olduğunu ilk kez o saniyede kavradı.
Asım Hoca uzaktan gururla başını salladı, yüzünde sıcacık bir tebessüm belirdi. Elindeki telsizin mandalına bastı, uzaktan sesinde net bir memnuniyetle konuştu: "Tamam evlat, kaptın bu işi. Bugünlük bu kadar yer çalışması yeter, iyi iş çıkardın. Kanadı usulca indir, toplanıp ofise geçiyoruz. Yarın sabah ilk kez ayaklarının yerden kesildiği alçak tepe uçuşuna çıkabilirsin."
Doruk, kanadı dikkatle yere indirip ipleri nizamî bir şekilde topladıktan sonra hocasının yanına yürüdü. Yüzü gözü toz içindeydi ama heyecandan nefes nefeseydi. Yanına varır varmaz sordu: "Hocam, gerçekten hazır mıyım? Yani… Uçacak mıyım?"
Asım Hoca gülümsedi, Doruk’un omzuna güçlü bir el attı: "Uçuş, ayakların yerden kesildiği an başlamaz. Kanada hükmetmeyi, rüzgârı dinlemeyi öğrendiğin an başlar. Sen bugün zaten uçtun sayılır; gerisi sadece yerçekimine meydan okumak."
Ofisteki kısa bir değerlendirme sırasında Asım Hoca’nın telefonu çaldı. Doruk sadece Asım Hoca’nın konuşmalarını duyuyordu: "Köprülü Kanyon mu? Senin güvenliğin her şeyden önemli. Ama biliyorum, sen doğayı seviyorsun. Tamam kızım. Git, yaşa bu deneyimi. Yalnız bana söz ver: Kurallara uyacaksın, rehberi dinleyeceksin."
Akşamüstü karavana döndüğünde, Doruk’un kollarında ve omuzlarında yer çalışmasının getirdiği tatlı ama tatlı olduğu kadar da sızlatan bir yorgunluk vardı. Fetih, karavanın dışındaki küçük ocakta yemeği hazırlarken, Doruk katlanır yatağa uzanmış, kaslarının sızısıyla homurdanıyordu.
Fetih, elindeki tabakları masaya bırakırken kardeşini süzdü: "Bakıyorum da pestilin çıkmış. Ekranda roket patlatmaya benzemiyormuş değil mi?"
Doruk gözlerini gökyüzünde beliren ilk yıldızlara çevirdi, gülümsedi: "Hiç benzemiyormuş abi. İp çekmekten her yerim ağrıyor. Ama Asım Hoca haklı… Gökyüzünde gerçekten F9 tuşu yok. O yüzden yarın ilk uçuşumda kuralları eksiksiz yerine getirmem gerek."
Yemekten sonra iki kardeş, Göreme Vadisi’nin tepesindeki o sessiz düzlükte, karavanın basamağına oturup çaylarını yudumladılar. Bozkırın ayazı kendini iyice hissettirirken, vadi tabanındaki peribacaları ay ışığı altında yine o nöbet tutan devler gibi sessizliğe bürünmüştü. Doruk cebinden telefonunu çıkardı, babasından kalan o son şiirin satırlarında parmaklarını gezdirdi: "Ben eskiden korkunun kaçılması gereken bir şey olduğunu sanırdım. Şimdi öyle düşünmüyorum. Korku bazen pusula gibi. Canını neresi acıtıyorsa, kalbin aslında orayı önemsiyor demektir."
Doruk telefonu kapatıp cebine koydu. Yarın sabah, güneş bu vadinin üzerine doğarken ayakları topraktan kesilecekti. Korkmuyordu; çünkü artık biliyordu ki uçmak, sadece yerden yükselmek değil, babasının ruhunun dolaştığı o sonsuz derinliğe doğru atılan ilk adımdı.
Karavanın ışıkları söndüğünde, vadi derin bir sessizliğe gömüldü. Ama iki kardeş de biliyordu; yarın şafak vakti brülörlerin o ritmik sesi yeniden yükselecek ve gökyüzü, yarım kalan bir hikâyenin yeni sayfasını açmak için bekliyordu.
