Aksaray üzerinden Nevşehir sınırlarına girdiklerinde gece yarısını çoktan geçmişti. Karavanı, Göreme Vadisi’ni tepeden gören sessiz bir düzlüğe park ettiler. Gökyüzü yıldızlarla doluydu. Ay ışığı, peribacalarının uzun gölgelerini vadi tabanına düşürüyor, kayalar gece boyunca nöbet tutan devler gibi görünüyordu. Geride bıraktıkları günlerin ağırlığıyla, yorgunluk ikisini de kısa sürede teslim alıp derin bir uykuya sürükledi.
Doruk sabaha karşı, güneş henüz doğmadan gözlerini açtı. İçindeki o eski çağrı yeniden uyanmıştı. Sessizce karavanın kapısını açıp dışarı adım attığı anda olduğu yerde kaldı; dışarısı, babasının videosundaki o büyülü masal dünyasının ta kendisiydi. Ufuk çizgisi kızıl bir renkle aydınlanıyor, vadilerin içinden yükselen devasa brülör sesleri sessizliği ritmik bir şekilde yarıyordu: Fısssshh… Fısssshh…
Bir sıcak hava balonu karanlığın içinden usulca yükseldi. Arkasından bir tane daha ve sonra bir tane daha… Devasa yüzlerce balon birer birer gökyüzüne tırmanırken, sis vadilerin arasında ince bir nehir gibi dolaşıyor, peribacaları sabah ışığında altın renginde parlıyordu.
Doruk’un boğazı düğümlendi. Tam burada, belki de şu an bastığı kayanın üzerinde babası da durmuştu. Belki o kırık drone, tam bu gökyüzünde rüzgâra karşı direnmişti. Arkasından gelen hafif bir ayak sesiyle döndü. Fetih, elinde dumanı tüten iki kahve kupasıyla karavanın kapısında duruyordu.
Gülümseyerek kupalardan birini kardeşine uzattı ve yanına bağdaş kurup oturdu. İki kardeş, bozkırın sabah ayazında sessizce vadiden yükselen renkleri izlediler. Fetih kahvesinden birkaç yudum aldıktan sonra, içindeki o anı ölümsüzleştirme dürtüsüne engel olamayarak kupasını kenardaki düz bir kayanın üzerine bıraktı. Heyecanla ayağa kalktı:
"Şu muazzam gün doğumunun bir fotoğrafını çekmem lazım, hemen geliyorum."
Hızla karavanın içine girip telefonunu aldı ve aynı hızla kardeşinin yanına geri döndü. Birkaç kare gün doğumu fotoğrafı çektikten sonra kamerayı ikisine doğru çevirdi, kolunu ileriye doğru uzattı:
"Hadi, bir selfie çekinelim mi?"
Doruk, gözlerini o uçsuz bucaksız manzaradan ve gökyüzünde süzülen balonlardan bir an bile ayırmadan başını hafifçe iki yana salladı:
"Yok abi."
Fetih kamerayı indirmeden şaşkınlıkla sordu:
"Neden?"
"Bazı şeyleri hafıza kartına değil, hafızaya kaydetmek lazım."
Fetih elindeki telefonu yavaşça indirdi. Kardeşinin o kararlı ve derin bakışlarına baktı. Yüzünde buruk ama sıcacık bir tebessüm belirdi:
"Bunu da babam söylerdi."
Bir saat sonra, motosikletin uğultusu eşliğinde dar toprak yolları ve vadilerin kenarından kıvrılan virajları geride bırakarak paraşütçülerin toplandığı kalkış alanına vardılar. Doruk kaskını çıkardığında ortalık muazzam bir hareket içindeydi; rengârenk paraşüt kumaşları toprağa serilmişti. İpler kontrol ediliyor, kasklar hazırlanıyor, tecrübeli eğitmenler rüzgârın yönüne bakarak birbirlerine talimatlar veriyordu. Doruk, kalbinin göğüs kafesine vuran hızını hissederken kendini tamamen başka bir dünyaya adım atmış gibi buluyordu.
Tam o sırada, bir köşede tek başına paraşütünü açmaya çalışan yaşlı bir adam dikkatini çekti. Saçları tamamen beyazlamıştı. Yüzü, yılların sert rüzgârıyla adeta bir kaya gibi yontulmuştu. Doruk, içinde uyanan garip bir çekimle adamın yanına doğru yaklaştı: "Kolay gelsin."
Adam başını yavaşça kaldırdı: "Sağ ol evlat."
"Tandem uçuşları ne zaman başlıyor?"
"Rüzgâr yönünü bulmak üzere," dedi yaşlı adam. Sesi derinden geliyordu. "Bulutlar dağıldı, vadi tabanındaki sis çekiliyor. Yarım saate kadar ilk kanatlar açılır. İlk defa mı uçacaksın?"
Doruk başını salladı:
"Evet, ilk defa."
"Korkma," diye gülümsedi adam, elindeki ipleri düzenleyerek. "Korku insanı hayatta tutar ama buraya geldiysen rüzgâra teslim olmayı bileceksin. Ben pilot Asım."
Doruk, adamın uzattığı sert, nasırlı eli sıktı:
"Ben de Doruk. Bu da ağabeyim Fetih."
Fetih, bir an araya girerek sordu: "Hocam, iniş nerede olacak? Ben motorla takip edip kardeşimi almak isterim."
Pilot Asım, gözlerini ufka çevirdi, rüzgârı tartar gibi durdu: "Bugün rüzgâr Avanos tarafına taşıyacak. Çayırların oraya ineriz. Sen motorla vadinin kenarından takip edersen yetişirsin."
Kısa bir hazırlığın ardından Asım, büyük bir titizlikle Doruk’a koşum takımını giydirdi. Bacak ve göğüs kemerlerini tek tek sıktı.
"Şimdi beni iyi dinle Doruk," dedi Asım Hoca, tam karşısına geçerek. "Ben ‘koş’ dediğimde sakın durma. Ayakların yerden kesilse bile havada koşmaya devam et. Anlaştık mı?"
"Anlaştık hocam."
Fetih ise birkaç adım geride, elinde telefonuyla bekliyordu. Kardeşinin bu ilk adımını ölümsüzleştirmek için kamerayı sabitledi. Doruk’a bakıp gülümsedi.
"Hazır mısın evlat?" diye sordu Asım Hoca.
"Hazırım."
"O zaman koş! Durma, koş!"
Doruk, pilotun komutuyla birlikte tüm gücüyle ileriye doğru atıldı. Arkalarındaki devasa kırmızı kanat rüzgârı içine hapsederek büyük bir hışırtıyla havaya dikildi. Devasa bir güç Doruk’u geriye doğru çekti ama o usta sözünü dinledi; rüzgârın duvarına karşı ayaklarını yere vurarak koşmaya devam etti. Üçüncü adım, dördüncü adım…
Birden yerçekimi hükmünü kaybetti.
Doruk’un ayakları topraktan kesildiğinde, vadi tabanından yükselen sıcak hava akımı onları bir tüy gibi yukarıya fırlattı. Korku, yerini saniyeler içinde muazzam bir hafifliğe bıraktı. Aşağıda kalan Fetih küçülürken, gökyüzü parlayan onlarca paraşütle doldu. Rüzgâr kulaklarında uğulduyor, vadilerin arasındaki sis altlarında uzanıyordu.
Bir süre sessizce süzüldüler. Doruk’un hayranlıkla etrafı kahkaha atarak izlediğini gören Asım Hoca, arkasından seslendi:
"Nasıl, korktuğun kadar var mıymış?"
Doruk, rüzgârın sesini bastırmak için sesini yükselterek cevap verdi:
"Ne muhteşemmiş hocam! Babam boşuna söylememiş, uçmak insanı başka bir dünyaya götürüyor."
Asım Hoca kanata küçük bir yön vererek sordu:
"Öyledir, gökyüzünde başka bir hayat var. Baban da mı buralarda uçtu?"
Doruk, sesi buruklaşarak "Evet hocam üç gün önce videosunu seyrettim, Babam yıllar önce tandem uçmuş. İlk anda korkudan bağırmış ama havalanınca kahkahaya dönmüş." dedi.
Asım Hoca gülümsedi, ipleri kontrol ederken başını salladı:
"Herkes öyle yapar evlat. İlk anda korkar, sonra kahkahayı bırakır."
Doruk aşağıyı işaret ederek "Tam bu tepeden drone uçurmaya çalışmış ama rüzgâr sert vurunca drone kayalara çarpıp parçalanmış."
Arkadaki iplerde hafif bir gerilme oldu. "Drone mu?" diye mırıldandı pilot Asım.
Doruk heyecanla arkasına, hocasına doğru dönmeye çalıştı:
"Evet hocam."
Asım, şaşkınlıkla güldü, kanadın kontrolünü sıkılaştırırken sesi heyecanla yükseldi:
"Buralarda rüzgârın gücünü hesap edemeyen çok amatör var. Sık sık drone parçalanır kayalara. Gökyüzüyle oyun olmaz evlat, rüzgârı bilmeyen havada değil, taşlarda kalır."
Asım Hoca bir anlığına duraksadı, sanki hafızasının derinliklerinde eski bir toz bulutu havalanmıştı. "Babanın adı neydi?"
Doruk’un sesi titredi: "İsmail… Emekli olduktan sonra karavanla Dünya turuna çıkmıştı."
Asım Hoca bir süre sustu. "Karavan mı vardı?"
Doruk şaşırdı. "Evet."
Asım sordu "Mavi çizgili eski bir karavan…"
Doruk’un gözleri büyüdü. "Evet!"
Asım Hoca’nın gözleri parladı. "Vay arkadaş… Şimdi hatırladım."
Asım gülmeye başladı, ipleri sıkıca kavrarken kahkaha atarak başını salladı:
"Yahu desene ya! İsmail’in oğlu musun sen? Vay be… Dünya ne küçük! Hiç unutur muyum onu? O gün o aleti kayalarda parçalanınca çocuk gibi üzülmüştü. Ben de ‘Drone uçmadıysa sen uç demiştim."
Doruk’un gözleri doldu, boğazı düğümlendi:
"Hocam. Üç hafta önce kaybettik babamı."
Gökyüzünün o mutlak sessizliğinde, Asım Hocanın iç çekişi duyuldu. "Mekanı cennet olsun." diyebildi sadece.
Yarım saatlik o büyüleyici uçuşun ardından, vadinin düzlüğüne yumuşak bir iniş yaptılar. Ayakları yere bastığında Doruk hala havada süzülüyormuş gibi hissediyordu.
Asım "Güzel miydi?" diye sordu.
Doruk hâlâ gökyüzüne bakıyordu. güldü. "Güzel kelimesi biraz yetersiz kalıyor hocam."
Asım Hoca başını salladı. "İlk uçuşlar öyledir. Hayatının geri kalanında zihnine kazınmış bir hatıra olarak yaşayacak."
Fetih koşarak yanlarına geldi, kardeşine sarıldı. O sırada Asım Hoca kuşamları çözerken hala olayın şaşkınlığı içindeydi.
Kardeşler motora bindiğinde Pilot Asım seslendi: "Durun bakayım," dedi. "Baban buralardan gittikten sonra da bağımız kopmadı. Arada bir WhatsApp’tan bana mesaj atardı. Yazıları, şiirleri vardı."
Asım tulumunun cebinden eski akıllı telefonunu çıkararak gözlüğünü taktı, ekranda parmaklarını hızla kaydırdı. "Numarasını hâlâ silmeye kıyamadım. İnsanlar öldükten sonra bile sohbet listesinde yaşamaya devam ediyor"
Sohbet geçmişinde yıllar öncesine ait mesajlar, fotoğraflar… Kapadokya görüntüleri… Karavanın önünde çekilmiş bir selfie… Sonunda aradığı bir mesajı bulup ekranı iki kardeşe doğru çevirdi: "Bak, bunu bana yıllar önce göndermişti: ‘Sonsuzluk genişlemek zorunda değildir.’ Bana şiirler de gönderirdi. Uzun yazılar. Düşündükleri şeyleri."
Doruk’un sesi titredi: "Duruyor mu hâlâ?"
"Duruyor. Aslında bunlar sizin hakkınız. İsterseniz size yollarım."
Fetih hemen atıldı: "Hocam, bizim numarayı kaydedin."
Doruk da ekledi: "Evet, yazın lütfen."
Asım Hoca parmaklarını ekranda gezdirerek numarayı kaydetti, telefonunu kapatıp cebine koydu, her iki kardeşin de omuzlarını sıkıca tuttu: "Babanız emaneti doğru ellere bırakmış." dedi. Sonra motorun yanından ayrıldı.
İkindi gölgesi uzarken Doruk’un telefonuna ardı ardına mesajlar düşmeye başladı: Fetih ve Doruk, ekrandaki o tanıdık el klavyesiyle yazılmış kelimelere bakarken gözyaşlarını tutamadılar. Yazının altında babalarının o her zaman kullandığı isim parlıyordu: İsmail.
"Hak dışarıda aranmaz, içeride idrak edilir.
Yol uzayarak değil, derinleşerek alınır.
Sonsuzluk genişlemek zorunda değildir.
Bu zahiri yoldur: dışa doğru gidiş, arayış, dolaşma.
Sonsuzluk derinleşebilir
Bu batıni yoldur: içe iniş, katman katman çözülme.
Aşkı da bu yüzden ayırırlar: çok sevmek ile derin sevmek.
Çok sevmek yayılır, taşar, görünür.
Derin sevmek yakar, sessizce, içten içe.
Tasavvufta aşkın yönü yukarı değil, içeri doğrudur.
Bir damla suyu düşün: yayılırsa yüzey olur, derinleşirse okyanus olur.
O yüzden Mevlana hep içeriyi çağırır: "Ne arıyorsan kendinde ara."
Evren dışa açılan harita değil, içe katlanan bir sırdır; susarak okunan bir dildir.
Genişlemek ister akıl: haritalar çizer, yollar, evrenler, ihtimaller…
Ama aşk yol sevmez, aşk iner kat kat, bir kapıdan değil bir susuştan geçerek.
Aradığını çoğaltmaz bu yol, eksiltir: adını, yüzünü, iddianı alır, geriye sadece yanmayı bırakır.
Ve o an anlarsın: sonsuzluk çoğalmak değildir, taşmak değildir, sonsuzluk derinleşmektir.
Bir damla gibi küçücük, ama okyanus kadar ağır; bir nefes gibi kısacık, ama ömür kadar uzun.
Sonsuzluğu göğe asma, uzakta sanma, yıldızların üşüdüğü yerde arama.
Sonsuzluk bazen bir kalbin içindeki dar odada sessizce oturur.
Dışarı bakma artık: gökyüzü içeride, Tanrı içeride, aşk içeride.
Bu yol ayağını kesmez, kanat da vermez; sadece kalbini açar."
Telefon ekranında babasının kelimeleri titreyen satırlar halinde akarken Doruk’un boğazı düğümlendi, gözleri doldu. Doruk ilk kez şunu fark etti: Babası aslında dünyayı gezmiyordu; kendini arıyordu.
Bir süre sessizce baktı, sonra derin bir nefes aldı. Parmakları titreyerek rehberdeki yeni kaydı buldu: Asım Hoca. Arama tuşuna bastı. Birkaç saniye sonra karşıdan o tanıdık ses geldi: "Doruk evlat, şiiri okudun mu?"
Doruk’un sesi kısık ama kararlıydı: "Okudum hocam… Ve bir şey söylemek istiyorum. Tek başıma uçmak istiyorum. Ders almak istiyorum. Babamın yarım kalan yolunu ben tamamlamak istiyorum."
Kısa bir sessizlik oldu. Rüzgârın uğultusu hattın öte yanında bile hissediliyordu. Sonra Asım Hoca’nın sesi geldi, ağır ama güven veren bir tonla: "Evlat, gökyüzü aceleye gelmez. Ama senin içinde o ateş yanıyorsa, ben sana yol gösteririm. Yarın sabah gel, ilk dersi başlatırız. Bu vadide kendi başını uçana kadar seni eğiteceğim."
Doruk cevap vermedi, hocasının ne diyeceğini bekledi.
"Önce şunu netleştirelim. Tandem uçmakla pilot olmak, yolcu taşımakla öğrenci yetiştirmek aynı şey değildir. Ben bir yolcuyu havalandırıp gezdirebilirim ama sana yasal olarak tek başına uçuş eğitimi verebilmem için ayrıca ‘Eğitmen Pilot’ yetkimin olması gerekir."
Doruk’un içi bir an boşaldı, hevesinin bürokrasiye takıldığını sandı. "Yani… Sizden eğitim alamıyor muyum hocam?"
Hattın öte ucundan tok ve babacan bir kahkaha duyuldu. "Ulan hemen karamsarlığa kapıldın!"
Doruk istemsizce gülümsedi.
"Sana müthiş bir haberim var; o yetki bende var. Benim eğitmenlik lisansım da aktif. Ben bu vadide senden önce yüzlerce kişiye uçmayı öğrettim evlat. Tandem pilotuyum diye beni sadece turist gezdiren bir adam mı sandın?"
Doruk sessizce, hayranlıkla dinliyordu.
"On beş yıl boyunca resmi kurslarda uçuş öğretmenliği yaptım. Nice öğrencinin ilk solo kalkışını yönettim telsizden. Kiminin korkudan dizleri titredi, kimi havalanınca sevinçten ağladı, kimi de yere iner inmez ‘Hocam ikinci uçuş ne zaman?’ diye tutturdu."
Sonra Asım Hoca’nın sesi biraz yumuşadı, ama o disiplinli tonu kaybolmadı: "Ama şunu da kulağına küpe et: Kanat satın almak kolaydır, pilot olmak zordur. Gökyüzü hevesle değil, disiplinle açılır."
Doruk derin bir nefes aldı, içindeki kararlılık daha da perçinlenmişti. "Hazırım hocam. Ne derseniz yapmaya hazırım."
"Güzel. Bunu yarın sabah yamaç paraşütüne elverişli olduğunu gösteren sağlık kurulu raporunu, adli sicil kaydını, kan grubu belgeni ve kayıt evraklarını önüme koyduğunda yeniden konuşuruz."
"Evrak mı? İlk günden mi hocam?"
"Havacılığın ilk dersi budur evlat. Önce kâğıtlar uçar, sonra sen."
Doruk güldü. "Anlaşıldı hocam, yarın sabah evraklarla oradayım."
"İşte şimdi pilot adayı gibi konuştun. Yarın sabah gün doğumunda ofisteyim, bekliyorum."
Doruk, telefonu kapattığında gözlerinde bu kez umut parlıyordu. Fetih yanına oturdu, kardeşinin yüzüne baktı. Doruk’un gözlerinde ilk kez yasın değil, yönünü bulmuş bir insanın kararlılığı vardı. Kapadokya’nın üzerinde akşam rüzgârı dolaşıyordu. Gökyüzünde süzülen son paraşüt de vadinin arkasında kayboldu. Ama Doruk biliyordu. Onun yolculuğu yeni başlıyordu.
